Ik stond te knikken met mijn knieën.
In mijn hoofd gonsden wilde fantasieën.
Uitdagend bood ik jou mijn mond.
't  Kwam door die blik die jij me zond.

Een blik die ik niet kon weerstaan.
Je ogen keken mij zo smachtend aan.
Verlangend verhief ik dus,
mijn aangezicht voor een kus.

Jij nam mijn aanbod dankbaar aan.
We hadden elkaar zo goed verstaan.
Woorden waren er niet nodig.
Niet van belang en overbodig

De wereld vervaagde om ons heen.
We waren alleen, zoals het scheen.
Jouw mond zocht mij en vond,
Mijn opgewonden mond.

© Mieke Batenburg.