Vroeger had ik rode haren.
Was ik vurig en spontaan.
Maar met 't verstrijken van de jaren
Is daar veel van heengegaan.

Een weinig is mij nog gebleven.
't Zit verscholen in mijn hart.
Eenmaal komt het weer tot leven.
Voel 'k mij weer bijzonder en apart.

't Wacht op iets dat doet ontwaken
en wat ik nu helaas nog mis.
Het zal mij weer gelukkig maken
Maar dat is wat het lot beslis'.

's Nachts droom ik de zoetste dromen
De toekomst blijft nog ongewis.
Maar eenmaal zou 't geluk weer komen
en de gevoelens die ik nu zo mis!

©Mieke Batenburg