Rodeo

Ik ben weer even een paar daagjes thuis.
Post verzorgen, wasje draaien enz, enz!
Ik heb weer een paar fijne dagen op de camping doorgebracht.
Wisselvallig weer, dat wel. Maar de meeste regen viel 's avonds of 's nachts, dus veel last heb ik er niet van ondervonden.

Afgelopen vrijdag was er een Rodeo in de kantine van de camping.
Mijn kleindochter van tien had zich ook ingeschreven, dus werd er natuurlijk van oma verwacht dat ze kwam kijken.
Ik er heen dus en het was leuk om te zien hoe dat kleine grut zich probeerde staande te houden en zo lang mogelijk op dat dolle beest te blijven zitten.
Mijn kleindochter hield het maar liefst 1.14 minuten vol en zoals later bleek hoorde zij bij de eerste vijf en kreeg nog een leuk prijsje.
Nà de kinderen waren de volwassenen die zich hadden ingeschreven aan de beurt.
Dàt was lachen!!
Een man van een jaar of 65, sprong met veel gratie op de stier en kwam er achterstevoren op te zitten.
Het leek Dick Trom wel!
Hij probeerde zich om te draaien, maar dat ging nog niet zo eenvoudig want de rug van de stier was breed.
Dus met veel capriolen kwam hij uiteindelijk recht en toen kon het feest beginnen. Hij haalde toch nog 45 seconden, voordat hij op het luchtkussen dat onder de stier lag terecht kwam.
Iedereen klapte en vond het heel moedig van hem.
Zo kwamen er nóg een stuk of wat en onder grote hilariteit werden de verrichtingen van de deelnemers gadegeslagen.

Op een gegeven moment werd mijn naam afgeroepen.

Of Mieke Batenburg maar even naar voren wilde komen.
Ik dacht, 'wat krijgen we nou?'

's Middags was de zoon van de campingbeheerder naar mijn caravan gekomen om te vragen of ik mee wilde doen.
Hij vond dat ik, (als vlotte oma, hahaha) dat best kon doen. Maar ik zag mezelf al met een gebroken been of arm van die stier af komen dus ik zei: "Ja zeg! Ik ben daar een beetje gek!'
Nou wisten jullie dat al natuurlijk, dus toen 's avonds mijn naam werd afgeroepen, kon ik het natuurlijk tóch niet over mijn kant laten gaan en klom ik op die stier.
Een laddertje had ik nog net niet nodig en ondanks mijn korte beentjes lukte het opstijgen aardig.
En daar ging tie dan!!!!!!!!
Met 50 seconden was ik gelukkig niet de slechtste en had ik mijn eer gered.

Nu ga ik op de camping over de tong als de oma die op de stier heb gezeten en de oma die met horentjes heb gelopen. (Maar dat laatste is weer een ander verhaal) ha, haah!!
Ach ja!!
Als ge mar leut het, zeggen ze hier in Brabant en denk nou maar niet dat ik te diep in het glaasje had gekeken hoor, want meer dan twee pintjes had ik niet op. Die waren nodig om moed te verzamelen want ik had al zo'n donkergrijs vermoeden dat ze mij een poets zouden bakken en ik had dus gelijk gekregen!

Groetjes, Mieke