Het verlangen naar opa,
dat was altijd dààr.
Mijn Opa, mijn Opa was je er maar.
Ik had je zo graag leren kennen
En mij door jou en oma laten verwennen.

Het leven had het anders voor.
Ik was nog klein toen ik hen verloor.
Eerst opa van moeders kant
Hij kwam om in de oorlog
Bij een helse scheepsbrand.

Oma stierf al gauw daarna
Een groot verlies voor onze ma.
Nauwelijks twee jaren telde ik
‘t Ja, de mens wikt
maar God beschik(t).

Toen volgde oma van Vaders kant.
Zij verdronk, zwaar zwanger, want
het schip verging in helse storm
En opa zag zijn gezin nooit weerom.

Samen met vaders broertje en zusje
verloor zij toen helaas het leven.
Vader was twee en werd gered
Hij mocht nog verder,
Goddank was hem dat gegeven.

Verslagen leefde opa voort
Voedde zijn zoon op zoals het hoort.
Hij werd erg eenzelvig op den duur.
En bouwde om zich heen, een dikke muur.

’t Verdriet is hij nooit te boven gekomen.
De dood was voor hem wonderlijk zacht
en heeft hem uiteindelijk vrede gebracht.
Hem ook verenigd met zijn gezin,
dat ginds op hem wacht.

en ik…ik kon slechts dromen
van spelen op opa’s schoot.
‘k Heb van hen gehouden
maar nu zijn zij dood.