Waarom ging jij van mij henen?
Ons geluk was zo compleet.
Jij rust nu daar… Onder die stenen
Wéét, dat ik je nooit vergeet.

Wij waren zo gelukkig samen.
Voelden elkaar zo feilloos aan.
Zorgen, die op onze levensweg kwamen
Zijn vanzelf weer heengegaan.

We genoten zo van onze liefde.
De vonken vlogen er soms vanaf
En Amor,die ons hart doorkliefde.
Verwarmde ons met zijn toverstaf.

Nu ben jij daar in den Hoge
Ik moest verder, hier op aard.
Soms denk ik, zeer bewogen,
Vader, Waarom heeft U mij gespaard?

Ik wilde immers bij je blijven?
Sàmen, tot de laatste dag.
‘k Poets je foto, ‘k blijf maar wrijven
en vraag God wanneer ik mag.

Wanneer, oh Vader mag ik hopen
Dat die dag eens komen zal.
‘k zal mijn feestjurk nu vast kopen
Voor ons langverwachte weerziensbal.

Ik zal weer rusten in jouw armen.
’t Geluk zal stralen in ons hart.
Mijn ziel zal ik bij jou verwarmen.
Verdwenen zal dan zijn mijn smart.

Onze liefde gaat nooit verloren
De dood heeft daar geen invloed op.
Immer zal ik bij je horen
Al staat de wereld op zijn kop.

Altijd wil ik blijven dromen
Van de dag dat wij weer samen zijn
Laat die dag nu snel maar komen.
Vergeten zal dan zijn, die pijn.

© Mieke Batenburg