Onder deze knop wil ik vertellen over Martin, die ik op latere leeftijd ontmoette.

Ik was  twee jaar daarvoor  weduwe geworden van een man, waarvan ik  zielsveel heb gehouden.
Hij stierf plotseling na een hartinfarct op  Moederdag in 1995.
Mijn verdriet was groot,  en ik dacht dat het geluk mij op mijn 55 ste verjaardag in de steek had gelaten.

Ik was in die tijd gemeenteraadslid  in de gemeente Tholen, (Zeeland) voor de partij waarvan Martin de oprichter was.
Mijn man en ik bewonderden hem beiden, omdat zijn  bedoelingen met de partij voor de ouderen zo zuiver waren en hij toch maar de moed had betoond om daar op latere leeftijd, (Martin was 74 jaar toen hij de partij oprichtte) nog aan te beginnen. 

Zijn  idealen probeerde ik in mijn functie als gemeenteraadslid te verwezenlijken, wat geen eenvoudige opdracht was.
Op vergaderingen ontmoetten Martin, ik en mijn Piet elkaar en spraken  met respect voor elkaars functioneren.

In de periode voorafgaande aan het overlijden van Piet was Martin niet meer  dan een zakelijke relatie, waarmee ik heel vaak gesprekken had over het beleid van onze partij ten opzichte van de ouderen/ gehandicapten en de zwakkeren in de samenleving.

Piet stond mij op alle fronten bij en toen hij uiteindelijk op die noodlottige moederdag overleed, stortte ik mijzelf helemaal in het werk waar wij ons beiden zo sterk voor hadden gemaakt.
Ik werkte hard. Was bijna nooit thuis en wist dat dit mijn manier was van overleven.

Het was mijn manier om  het verdriet te verwerken om het verlies van mijn lieveling.
Ik wist dat hij dat zo gewild zou hebben. Dat ik verder moest gaan met mijn eigen leven en dat deed ik ook, met in mij de herinnering aan een gelukkig leven aan de zijde van hem die ik ook weer heb moeten afgeven.
Hij zal in mijn herinnering voortleven als een zegen die mij is overkomen en die ik altijd zou blijven koesteren. Eigenlijk zou ik niet alleen aan Martin, maar ook aan Piet deze hommage willen opdragen.

Met beiden ben ik heel gelukkig geweest en ik heb ervaren dat wonderen inderdaad bestaan.
Want dat, wat mij is overkomen, kun je wel zien als een wonder.
Na het overlijden van Piet, dacht ik dat ik mijn portie geluk nu al wel had opgesoupeerd, maar ik werd opnieuw verliefd!!
Ja, wonderen gebeuren dus nog steeds.
Dit was het begin van een aantal heel gelukkige jaren, die helaas te snel voorbij zijn gegaan...

Hierover zal ik U later méér vertellen.

I