Na een lange periode van
gezondheidsproblemen van mijn lieve echtgenoot besloten mijn man en ik dit
voorjaar een paar weken vakantie te houden om weer een beetje op verhaal te
komen. Het was er het vorig jaar, én het jaar daarvóór door de gezondheid van
mijn man in het geheel niet van gekomen.
De bypass operatie die hij heeft
moeten ondergaan had vervelende complicaties met zich meegebracht en eind
vorig jaar moesten we van de doktoren vernemen dat mijn man ook nog eens een
verhoogd risico heeft tot het dichtslibben van de aderen en voornamelijk dan
die van de halsslagader.
Een beroerte is daarvan meestal het gevolg, zo deelde
de dokter ons mede. Normaal kan men daaraan wel geopereerd worden maar gezien
de hoge leeftijd van mijn man ( 82 jaar ), durfde men dat risico niet aan en
bovendien was zijn conditie door de suikerziekte waar hij al jaren aan lijdt
niet toelatend voor een dergelijke zware operatie. Dus valt er dan niets
anders te doen dan accepteren dat er ergens een zwaard van Damocles boven ons
hoofd hangt, terwijl je niet weet wanneer dat zal toeslaan. Daar hebben we
inmiddels, realisten als wij zijn, vrede mee gekregen en we hebben besloten om
van elke dag een móóie dag te maken en daarbij te hopen dat we dat nog lang
vol mogen houden.
Dus.... wilden
we deze nieuwe zienswijze op het leven, waarvan we zo graag nog een poosje
willen genieten samen, vieren met een paar weekjes er even lekker tussen uit.
Ik ben naar het reisbureau gegaan en heb daar wat reis catalogussen meegenomen om
samen eens lekker te gaan snuffelen waar onze reis naar toe zal gaan.
Nu is
dat niet zo eenvoudig want mijn lieve echtgenoot is niet meer zo mobiel en
beweegt zich thuis voort met een rollator en buitenshuis met een elektrische
scootermobiel, dus we zochten een rustige locatie waar we konden genieten van
de rust, die mijn man zo hard nodig heeft en waar we zo nu en dan eens een
klein tochtje in de natuur kunnen maken.
Mijn man met de elektrische
scootermobiel ( Ik plaag hem altijd en zeg dan "Goggomobiel"), en ik met de
fiets.
Bij het
doorbladeren van de reisgidsen kwamen we tot de conclusie dat de prijzen voor
een paar weekjes er tussenuit best wel aan de hoge kant waren.
Toen kwam mijn
echtgenoot op de goede gedachte dat we net zo goed een caravan zouden kunnen
kopen. Dat is ook niet goedkoop maar daar kunnen we dan heen wanneer het weer
en de gezondheidstoestand van mijn man dat toelaten.
Binnen een
maand hadden we, via een vakantie internetsite ( Wàt een medium hé?) de
stacaravan gevonden die we zochten en was de koop gesloten. En gisteren hebben
we onze eerste zonnige lentedag daar door kunnen brengen.
In ons eigen
zomerparadijs waar de vogeltjes vrolijk tierelierden en net als wij genoten
van de heerlijke lentezon.
De eekhoorntjes speelden op het grasveldje
uitgelaten met elkaar en klommen met een reuze snelheid in de bomen in het bos
waarin ons paradijsje staat.
Terwijl ik mijn best deed om het terras van de
groene aanslag te ontdoen met de hogedrukspuit, rustte mijn lieverd op zijn
gemakje uit in het zonnetje op een rustig plaatsje waar ik hem niet kon
natspuiten, terwijl ik ( ongemerkt) fungeerde als grijsharig, zestigjarig
fotomodel op de ladder toen ik de luifel aan het afspuiten was die aan de
caravan is gebouwd.
( De stiekemerd). Maar ja, hij
vindt mij nog steeds "Een schoonheid, hà, hà", en ik laat dat maar zo, want
een beetje gevlijd voel ik mij natuurlijk wél. Daar ben ik vrouw voor, niet
dan?
We weten niet
hoelang we daarvan nog kunnen genieten, maar de éérste heerlijke dag hebben we
vast mogen meemaken en ik hoop dat er nog vele mogen volgen.
Ik zie het
helemaal vóór mij. Mijn lieverd stil genietend van de heerlijke boslucht en ik
heb dan wellicht de gelegenheid om weer eens een tafereeltje op mijn
schildersdoek te zetten. Daar had ik de laatste tijd door mijn drukke
bezigheden als vrijwilliger geen tijd meer voor.
Onderwerpen genoeg in het
bos!!!
En dan nu.......óp naar die mooie zomer, zodat we daar allemaal van
kunnen genieten.
©Mieke Batenburg 2000
|
|
|