|
Ja, wie heeft er nu géén idealen.
Dat begon bij mij al heel erg vroeg.
Als klein meisje wilde ik een prinsesje worden met lange goudkleurige
lokken en een klein, gouden kroontje op mijn hoofd versiert met
glansende diamanten. Mijn krullen glansde in de zon en dansten vrolijk
om mij heen.
Toen ik wat ouder werd, droomde ik van een prins op het witte paard, met
zijn prachtige met goud galon omweven purperen mantel en met zijn hoed
met veer zwierig op zijn hoofd gedrapeerd. Hij zou mij meevoeren naar
een ver en vreemd land waar de inwoners mij én mijn prins op handen
zouden dragen. Waar altijd de zon zou schijnen en waar voor niemand,
nooit geen verdriet, pijn of honger zou zijn.
Alles zou anders verlopen, hoewel de idealen die ik nu koester, nog wel
veel weghebben van het boven beschreven ideaal. Maar dan minder
romantisch (;<))
Idealen heb ik altijd wel gehad en aan fantasie ontbrak het mij ook
niet, met als resultaat dat ik de verfkwast ter hand nam en mij inbeelde
dat ik net zo'n groot schilder wilde worden als Rembrand! Daar hoefde ik
niet rijk van te worden hoor. Oh, nee, arm sterven maar wél net zo mooi
kunnen schilderen als hij............Dat was mijn ideaal.
Schilderen heb ik aardig geleerd. Net als andere dingen die mij bezig
hielden, maar zoals Rembrand?..............Nee....Dat wordt niks, haha!
Toen ik volwassen werd, liet dat ene ideaal mij niet meer los.
Een wereld, waarin iedereen recht heeft op een waardig bestaan.
Een wereld waar vrede zou zijn en geen honger en geweld.
Maar wat moest IK daaraan doen?
Ik armzielig, klein blond vrouwtje?
Weinig was ik bang voor, maar ik redeneerde zó...Alle kleine beetjes
helpen en als ik nou dat hele, kleine steentje zou kunnen bijdragen om
de wereld (te beginnen bij mijzelf) leefbaarder te maken. Vooral voor de
mensen die in de midden en lagere inkomens vallen. Die het moeilijk
hebben om rond te komen.
Voor de gehandicapten en de ouderen met een klein inkomen.
Als ik nou maar IETS kon doen. Of het helpen zou, dat weet ik niet maar
dan heb ik tenminste voor mijzelf het gevoel niet werkeloos te hebben
toegezien, hoe de rijken, rijker worden en de armen, armer.
En zie daar.........Dat is nu mijn grootste ideaal. Waarvan ik hoop, dat
er voor de mensen met de laagste inkomens een betere toekomst is
weggelegd. Voor de generaties, nà ons en waar ik vorm aan probeer te
geven in mijn politieke werzaamheden en in mijn verhalen en gedichten.
Bijvoorbeeld deze:
=============================================================
Ik zou zo graag willen,
Dat de rijken de armen voeden
Dat de honger in de wereld wordt gestild.
Dat er géén oorlogen meer woeden.
er géén geld meer wordt verspilt.
Ik zou zo graag willen,
Dat er eten is voor iedereen ,
Dat er een dak is boven ieders hoofd.
Dat er alléén maar vreugde is en géén geween.
Dat de één de ander niet meer berooft!
Ik zou zo graag willen
Dat er niet zovelen moeten sterven.
Dat ieder de medicijnen betalen kan.
Dat we ons geweten niet hoeven te verbergen.
Dat in héél deze wereld,
een jongen kan worden; een màn!
Daarom wil ik U allen vragen,
Te bidden voor onze medemens.
En, gezamenlijk hun leed te dragen.
Dàt is nu mijn grootste wens.
Daarom,Wens ik U allemaal het beste.
Liefde, vreugde en zo meer.
Laten wij, uit het rijke Westen.
Zorgen voor een goed beheer.
Van de aarde, ons gegeven,
Door onze Goede Lieve Heer.
Ieder mens heeft recht van leven.
Dàn komt ook de vrede weer! |