Daags vóór Kerst, was voor mij een dag met een gouden randje, zoals men dat noemt. De dag begon, zoals hij voor vele anderen ook zou zijn begonnen. Plannen maken voor het Kerstdiner, dat uit meegevoel voor de velen die het niet zo gemakkelijk hebben in het leven, niet ál te uitbundig mag zijn. En natuurlijk ook enkele mensen uitnodigen, waarvan men weet dat zij anders in deze zo sfeervolle dagen alléén zouden zijn. En dan natuurlijk boodschappen doen en een keus maken uit de overvolle schappen in de supermarkten. Daarna nog even assisteren in het internetcafé, waar ik het genoegen heb ouderen in het gebouw en de senioren uit de buurt de eerste beginselen van het computergebruik bij te brengen en hen bij te staan bij de eerste schreden op de digitale snelweg.

Natuurlijk kwam ik er op het laatste moment nog achter dat ik een drankje was vergeten aan te schaffen voor één van de gasten. Dus, vanuit het internetcafé gebeld naar mijn dierbare echtgenoot of hij zo lief zou willen zijn, voor mij dit verzuim goed te maken. Natuurlijk was die lieverd daar direct toe bereid en vertrok hij naar de dichtstbijzijnde supermarkt  met zijn, zoals ik dat altijd noem "Goggomobiel". Dat is een elektrische scooter waar hij al enige tijd gebruik van maakt, omdat hij niet meer zo "mobiel" is, en zodanig toch nog onder de mensen kan blijven komen.

Mijn echtgenoot is suikerpatiënt en moet op regelmatige tijden eten maar hij dacht de boodschap nog wel even te kunnen doen en op tijd terug te kunnen zijn voor de lunch.

Na verloop van tijd, toen ik allang al weer thuis was gekomen, was mijn echtgenoot echter nog steeds niet terug van zijn boodschap.

Bang dat er iets gebeurd zou zijn, stond ik net op het punt de bewuste supermarkt te bellen toen hij thuiskwam.

Boos en gefrustreerd.

Nadat hij zijn boodschappen had betaald aan de kassa en de artikelen in het mandje had gedaan dat zich aan de achterkant van zijn "Goggomobiel" bevindt, (wat niet zo’n makkelijke klus is omdat hij zich dan bijna een halve slag moet omdraaien) was hij de winkel uitgegaan. Hij vertelde mij dat hij onderweg bemerkte hij dat zijn portemonnee kwijt was, compleet met bankpasjes en een aardig bedrag aan geld.

Hij had nog graag voor mij een kerstcadeautje willen kopen, zo vertelde hij mij, maar was daar nu niet voor in de gelegenheid geweest.

Hij ging terug naar de supermarkt, waar men hem vertelde dat er een jong echtpaar was geweest mét het verloren voorwerp.

De caissière had echter geweigerd om de portemonnee aan te pakken en vertelde de eerlijke vinders dat ze het gevonden voorwerp maar aan de politie moesten afgeven.

Zo kwam mijn man teleurgesteld thuis, waar hij de politie belde om aangifte van de vermissing te doen.

De politie had nog geen melding ontvangen over het vermiste voorwerp.

Mijn lieve echtgenoot kon zichzelf wel voor de kop slaan, maar ík vertelde hem met een opgelucht en liefdevol hart, dat ik het veel belangrijker vond dat hij tenminste heelhuids weer was thuisgekomen en dat we het verlies van dat geld wel weer zouden overwinnen.

Na een langdurige ziekte deze zomer was het namelijk de eerste keer dat hij weer buiten kwam en jullie begrijpen dat ik mij verschrikkelijk ongerust heb gemaakt toen hij zo lang wegbleef.

Ik had, vanwege zijn zwakke gezondheid, eerder op de dag zowel voor hém als voor mijzelf een cadeautje gekocht voor onder de kerstboom en ik vond het helemaal niet erg dat hij niet in de gelegenheid was geweest om alsnog zélf iets voor mij te kopen.

En toen gebeurde er iets dat ons hart verwarmde.

Een uurtje later meldt de receptioniste van het verzorgingshuis waaraan ons seniorenappartement is geassocieerd, dat er een echtpaar is gearriveerd met de verloren portemonnee. Mijn man, zielsgelukkig, gaat naar beneden en wil de eerlijke vinders, die nog zoveel moeite hebben moeten doen om ons huisadres te achterhalen, vijfentwintig gulden geven, als dank voor hun eerlijkheid, hetgeen zij niet eens wilden aannemen.

Doordrongen van het goede in de mensen, dat blijkbaar altijd nog aanwezig is, kwam mijn man weer thuis en vertelde wat er was gebeurd.

Wij waren door het gebeurde helemaal vervuld van warme en vredevolle kerstgedachten en ik besloot om jullie deelgenoot te maken van het feit dat er blijkbaar toch nog éérlijke mensen op de wereld zijn en dat we de hoop nog niet mogen verliezen op een " betere wereld".

Ik ging dus direct achter mijn computertje zitten om deze gedachten aan het

" papier" en jullie toe te vertrouwen en maakte mijn verhaal direct in een e-mail klaar.

Halverwege doe ik mijn bericht even opslaan, vanwege een bezigheid die ik even moest verrichten, waarna ik de draad weer oppakte om verder te gaan.

Toen alles klaar was, dacht ik nog even een aantal woorden te controleren op spel – of andere fouten, druk op een verkeerde toets…….. en al mijn werk was verdwenen.

Toen was het mijn beurt om gefrustreerd en teleurgesteld de kamer in te lopen en mijn dierbare (v) echtgenoot deelgenoot te maken van mijn pech.

Mogen jullie raden wat die "smiegt" tegen mij zegt !!!!!

" O, dat is helemaal niet erg hoor, want het verhaal heeft nog een vervolg en dat kun je er dan gelijk achteraan schrijven ".

Ik kijk hem verbaasd aan.

" Hoezo ??

" Nou" zegt hij, " kijk maar eens wat er onder de kerstboom ligt"

En daar lag, naast de andere pakjes die ik zelf had gekocht een ander, heel klein pakje.

" Ik heb toch nog zélf een cadeautje voor je gekocht", zei hij.

" Dat is toch veel leuker dan dat jij voor jezelf iets moet kopen ? ".

Ik wist niet hoe ik het had en zei tegen hem. " Ja, maar je was toch je portemonnee kwijt en je hebt tegen mij gezegd dat je daarom voor mij géén cadeautje kon kopen".

" Gefopt", zei hij. "Maak het nu maar eens open want je zult wel nieuwsgierig zijn".

Nou en dat was ik !!!!!!.

Er bleek een prachtig gouden horloge in te zitten dat je als broche of hanger aan een halsketting kan dragen.

En toen vertelde hij het vervolg van dit verhaal.

Hij had mij namelijk niet de gehele waarheid verteld rondom het verlies van de portemonnee.

Pas in de juwelierszaak had hij het verlies gemerkt, toen hij het horloge in de juwelierszaak wilde afrekenen.

Het was op het moment van ‘ sluiten van de zaak’, maar de verkoopster was zo vriendelijk geweest om nog even te wachten met sluiten, zodat mijn man even naar de supermarkt terug kon gaan om na te gaan of men daar het vermiste voorwerp had gevonden.

Nadat bleek dat de portemonnee niet op het kantoor van de supermarkt was afgegeven, maar dat de caissière de eerlijke vinders had doorverwezen naar de politie, was mijn man naar de juwelier terug gegaan en aan de nog steeds op hem wachtende verkoopster, onder spijtbetuiging, gemeld dat zij het kleinood dan maar terug moest leggen in de etalage.

En toen gebeurde er nogmaals iets heel bijzonders.

De verkoopster, die ook wel begreep dat mijn lieve echtgenoot niet de bedoeling had om haar te bedriegen, zei tegen mijn echtgenoot.

" Nee, wacht even meneer, ik vertrouw U ".

"Als U a.s.woensdag mij het verschuldigde bedrag kom betalen, geef ik U het horloge mee".

Mijn man wist niet wat hij hoorde, zo ontroerd was hij over het vertrouwen dat de verkoopster in hem had.

Ik kon onmogelijk boos zijn op mijn lieverd, al had hij mij wel een beetje voorgelogen.

Het gebeurde heeft ons beiden gesterkt in de overtuiging dat er nog hoop is op een betere wereld.