Onder deze knop wil ik iets vertellen
over mijzelf, mijn familie en mijn nazaten.
Om te beginnen bij mijzelf:
Ik stam af van een schippersfamilie die al vele jaren zwerft over de
Nederlandse, Belgische, Franse, Duitse en Zwitserse binnenwateren.
Mijn naam is Mieke Batenburg. Meisjesnaam: de Hoog.
Ik ben geboren in het oorlogsjaar 1940 en mijn moeder moest 'aan de wal'
om van mij te bevallen.
Ons gezin, bestond uit: Vader, Moeder, zus Riet, (geb. 1938) dan ikzelf,
(1940), mijn broer Dick (1946) en mijn jongste zusje Emmy.
Geboren in het jaar 1949.
De laatste is vele jaren geleden naar Australië geemigreerd en zie ik
helaas te weinig, gezien de afstand.
Gelukkig kunnen we wel met elkaar mailen en dat maakt weer veel goed.
Toen mijn vader twee jaar was en het gezin van mijn opa al drie
andere kinderen kende, terwijl mijn 26 jarige oma in verwachting was
van een tweeling, ging de lading van het kleine scheepje van mijn opa
schuiven. "(lees bij de verhalen: "De ondergang van de Cornelia".
Mijn vader en Opa overleefden als enigen die ramp.
Mijn opa zag zijn hele familie ten onder gaan, zonder er zelf iets aan te
kunnen doen. Hij is daarna nooit meer de oude geworden en ik heb hem
gekend als een stille, verdrietige man, die altijd stil in een hoekje zijn
pijpje zat te roken.
Mijn vader groeide de eerste jaren op bij een oom en tante en toen Opa
later hertrouwde, kon mijn vader weer terug mee aan boord van opa's
zeilschip, waar hij het schippersvak leerde.
Vader kreeg nog een halfzus en broer uit dit huwelijk.
Hij leefde voor het water en die liefde heeft hij ook aan mij
overgedragen, want later zal ik precies hetzelfde gaan doen.
Ik haalde mijn Rijnpatent en vaarde met vader als vrouwelijke stuurman,
overal waar het schip ons bracht, maar nu loop ik op de zaken vooruit!
We leefden in een besloten kringetje aan boord op ons schip.
Mijn broertje en zusjes waren mijn vriendjes en we gingen naar de
schippersschool om basiskennis op te doen.
Als er iemand jarig was, versierde mijn vader het hele schip van voor tot
achter met kleine vlaggetjes. Helaas is hij op (nog jeugdige leeftijd)
overleden (54 jaar) aan een hartkwaal.
Hij was eerder mijn vriend dan mijn vader.
Ik bewaar aan hem zeer mooie herinneringen.
Hierover méér onder de rubrieken Maichels Mijmeringen en Verhalen en
Gedichten.
Ik trouwde met een schippersjongen, die het vak van mijn vader had
geleerd.
Ik kreeg vier kinderen en toen de eerste zover waren dat ze naar school
moesten, ben ik aan de wal gegaan.
Mijn kinderen zijn nu allen volwassen en hebben mij in totaal acht
kleinkinderen geschonken, die graag bij oma komen logeren.
Dat is voor mij een hele troost, nadat ik alleen overbleef omdat mijn
lieve man zijn moede hoofd had neergelegd.
De kinderen geven mijn leven weer een nieuwe inhoud, evenals mijn hobby's
en mijn vrienden.
Deze pagina is nog in ontwikkeling en foto's ed. moeten nog worden gescand
en toegevoegd!
Daar wordt nog aan gewerkt!