Zelfportret

Goudblonde krullen,
een vriend’lijke lach.
Dat is wat mijn naaste,
in mij zag.

Lichtblauwe ogen.
Een lachende mond.
Maar geen gouden tand.
Die dit aangezicht schond!

Een gezond lichaam!
Wat wil men nog meer?
Recht van lijf en leden
Een geschenk van de Heer!

Niet knap en niet lelijk.
Niet jong en niet oud.
Niet te dik of te dun!
’t Is maar waar men
 van houdt.

De kunstzinnige aanleg
Mij door Hem gegeven
Daar wil ik nog heel veel
mee doen in mijn leven.

Immer tevreden met,
wàt Hij mij schonk.
Geluk en verdriet,
en een eigen honk


Groot van hart
Eenvoudig en klein
Zo zal mijn profielschets
kunnen zijn!

©Mieke Batenburg,
 19 oktober 2003