Ik ben gevleid

 Ik ben gevleid en voel mij vereerd. Nou, nou!!!,  zullen jullie denken!!
En waarom dan wel?
Ik zal het jullie vertellen.

Vandaag werd ik gebeld door onze huisarts met een wel bijzonder verzoek.
Door de problemen rond de gezondheid van mijn lieve echtgenoot kwam de huisarts bij ons regelmatig over de vloer. Daardoor wist hij van mijn inzet om de ouderen in onze wijk en in het verzorgingshuis waaraan ons seniorenappartement gekoppeld is, de eerste beginselen van het computergebeuren bij te brengen evenals de doorstart naar het internet. Ik beleef daaraan veel vreugde. Méér nog dan aan een betaalde baan, want in veel gevallen is gebleken dat er voor de cursisten een nieuwe wereld opengaat met het betreden van deze digitale wereld.
Wŕt bleek het probleem te zijn!!!
Onze huisarts heeft onder zijn patiënten een 83- jarige man die, getroffen door een hersenbloeding  zijn spraak - en gehoorvermogen is kwijtgeraakt.
Hoewel zijn verstandelijke vermogens in het geheel geen schade hebben opgelopen, dreigt deze persoon in een isolement te geraken.
Zijn zorgzame echtgenote, die zo graag zou zien dat de laatste jaren van het leven van haar man zinvol zouden verlopen en hem daarbij wil steunen en gelukkig wil maken, zocht naar een mogelijkheid om de dagen van haar geliefde echtgenoot weer zin te geven en kwam op de gedachte dat het medium ‘internet” wellicht daartoe zou kunnen bijdragen.

Er was echter één probleem!
Door de visuele problemen waar haar man  mee te maken had gekregen, na de hersenbloeding, zou hij niet in klassikaal verband een cursus kunnen volgen, omdat hij door zijn handicap de groep zou ophouden.
Echter mevrouw was ervan overtuigd dat er voor haar echtgenoot een nieuwe wereld zou opengaan wanneer haar echtgenoot de voordelen van het internet zou leren kennen. Hij was in zijn werkzaam leven( als ik het goed heb begrepen), kolonel bij de luchtmacht geweest, en hij heeft nog steeds, ondanks zijn hoge leeftijd een grote interesse in alles wat met de luchtmacht te maken heeft.
 Haar man was, tengevolge van de hersenbloeding zeer hardhorend geworden en bovendien was hij het grootste gedeelte van zijn spraakvermogen kwijtgeraakt.
Communicatie is dus uitsluitend mogelijk via liplezen.
Zijn echtgenote fungeerde in contacten met anderen daarbij als tolk en had maar een enkel woord nodig om de bekomen informatie aan haar echtgenoot dóór te geven.
Het verzoek van onze huisarts was dan ook, of ik bereid zou zijn om deze man privé-les bij mij thuis te geven, met zijn vrouw als tolk naast zich.
Als zou blijken dat de opstap naar het internet een schot in de roos zou zijn, zou mevrouw er niet over aarzelen om een aansluiting op internet te nemen, om haar man een zinvolle invulling van zijn vrije tijd mogelijk te maken.
Aan dit verzoek, deze roep om hulp van onze huisarts voor een gedupeerd persoon kon ik niet weerstaan en ik heb dan ook volmondig JA gezegd. 
Ik kón mijn hulp niet weigeren.

De dokter heeft de contacten gelegd en een dankbare mevrouw heeft mij gevraagd wat daarvan de kosten zouden zijn, waarop ik gezegd heb dat mijn grootste beloning zou zijn de te verwachtte hernieuwde levensvreugde van dit, zó liefdevolle echtpaar. 

En wŕŕrom voel ik mij nu zo gevleid en vereerd zult U zich wellicht afvragen?
Omdat ik dat werktuig mag zijn die een klein steentje bij mag dragen aan een betere wereld en dat is een onbetaalbaar goed.

©Mieke Batenburg 2003