Met een opgelucht gevoel trekt Marleen de deur van het restaurant waar zij werkt, achter zich dicht. "Ziezo, de werkdag zit er op".
Nu nog gauw een paar cadeautjes kopen en de kleintjes Pim en Lieneke ophalen bij het kinderdagverblijf, waar zij verblijven tijdens Marleens werkuren.
Ze wil thuis zijn, vóórdat David, haar oudste zoon thuis zou komen, die na schooltijd bij een vriend zou blijven spelen.
David is duidelijk aan het puberen en niet altijd even gemakkelijk om mee om te gaan.

Br!!!, wat is het koud buiten!!! Marleen trekt de kraag van haar jas hoger op en zet er flink de pas in.
Straks, als ze thuiskomt ligt er nog genoeg werk op haar te wachten en mórgen zal het Kerstmis zijn.

In de straten van de grote stad waar Marleen woont, is het een drukte van belang. Je kunt wel merken dat de feestdagen er weer aankomen. De straatverlichting zorgt er voor, dat het kooplustige publiek in de voor de winkelier vereiste stemming komt, zodat hun omzetten dit jaar nóg hoger zullen zijn dan het vorige.
Overal klinkt Kerstmuziek en de etalages zijn, indien mogelijk, nog fraaier ingericht dan voorgaande jaren.
Vrouwen haasten zich, om nog op het laatste moment een vergeten boodschap te doen, dat nodig is voor het kerstdiner.
Mannen proberen te bedenken, wat een geschikt cadeau zou zijn voor hun echtgenote of partner en kinderen bevolken de speelgoedafdeling en kijken hun ogen uit naar al dat prachtige speelgoed.
Er heerst een gezellige en vredige sfeer in de straten van de stad.
Marleen voelt zich wat verlaten tussen al die winkelende, blij lachende mensen en met weemoed denkt ze terug aan vorige jaren, toen zij nog met man en kinderen een volledig gezin vormden.
Wat was ze gelukkig met haar lieve knappe echtgenoot die altijd zo attent voor haar en hun drie kinderen was.
Ze had er helemaal geen aandacht aan geschonken, toen Herbert zo nu en dan, vanuit kantoor liet weten dat er nog zoveel werk op hem lag te wachten dat nog diezelfde dag gereed moest zijn en dat er moest worden overgewerkt.
Wanneer hij dan ’s avonds laat thuis kwam, bracht hij altijd wat lekkers voor haar mee.
Een portie saté of een loempia, waarvan hij wist dat ze daar zo dol op was.
Nee, ze had totaal geen achterdocht gehad en prees hem om zijn grote werklust in het belang van zijn gezin.

En toen…… op een morgen, vertelde hij haar dat hij na zijn werk niet meer thuis zou komen.
Hij was verliefd geworden op een van zijn medewerksters op kantoor en had besloten de rest van zijn leven met deze vrouw verder te gaan en bij haar in te trekken.

Marleen geloofde haar oren niet. Hoe was dat nu toch mogelijk. Nooit was er ook maar één verkeerd woord gevallen en familie en kennissen van Herbert en Marleen waren soms openlijk jaloers op de prettige sfeer die in hun huis heerste.
Hoe kon hij nu toch haar en de kinderen zo in de steek laten?
Maar hoe ze ook smeekte en soebatte om Herbert tot andere gedachten te brengen, het maakte niets uit en met een "nou tabé dan, dat het jou en de kinderen goed moge gaan", was hij uit haar leven verdwenen.
Sindsdien probeert ze, samen met haar kinderen een nieuwe toekomst op te bouwen, maar haar verdriet om haar verloren geluk, is ze nog steeds niet te boven.
Ondanks alles kan ze Herbert niet uit haar hoofd zetten en vooral in het begin van zijn verdwijnen, vroeg ze zich af, waar hij toch zou zijn en of hij écht wel gelukkig zou zijn, zo zonder zijn gezin.

Maar de tijd gaat verder en morgen zal het Kerstmis zijn. Het valt haar zwaar om er voor haar kinderen een blijde gebeurtenis van te maken, maar hoe dan ook, dat moet haar toch lukken, in het belang van de kinderen, die al zo veel moeten missen ten opzichte van anderen.
Kordaat zet Marleen de sombere gedachten van zich af en stort zich in het winkelend publiek.

Op de speelgoedafdeling koopt ze een pop voor Lieneke, een bal voor Pim en een computerspelletje (mag niet te duur zijn) voor David, haar oudste zoon.
Ze hoopt dat de kinderen blij zullen zijn met de cadeautjes.
Het is natuurlijk niet te vergelijken met de dure cadeaus waar andere kinderen mee worden verwent in deze tijd, maar Marleen kan het zich niet veroorloven méér geld uit te trekken voor de kerstinkopen.
Het valt niet mee om een gezin met drie kinderen te onderhouden van het krappe salaris dat ze verdient in het restaurant.

Zo, nu nog wat extra kaarsen kopen en dan snel de kleintjes ophalen!

Thuisgekomen zet ze de fiets in de schuur. David zit al ongeduldig op haar te wachten. "Waar blijf je nou mam, nu moet ik je toch eens wat vertellen!"
Marleen doet haar jas uit, legt de pakjes onder de kerstboom en ploft vermoeid neer in de eerste de beste stoel die ze kan bemachtigen.
"Even bijkomen jongen" zegt ze. "Ja, maar mam, nu moet je toch echt even luisteren hoor! Weet je wat er vanmiddag is gebeurd, terwijl Bennie en ik aan het sleeën waren in het park?"
Vermoeid kijkt zijn moeder hem aan en zegt, "Nee jongen, hoe moet ik dat nu weten?"
"Nou mam, ik zal het je vertellen, maar je gelooft het nooit!"

En David vertelt hoe hij samen met zijn vriendje Bennie naar het bos was gegaan met de slee.
Het bos is gelegen in een gebied dat in de vroegere ijstijd bestond uit duinen. Het glooiende karakter leent zich uitstekend om met de slee heerlijk af te dalen.
De jongens hadden de grootste pret gehad, tot het moment dat de slee in aanraking was gekomen met een persoon die rustig liep te wandelen in het bos.
De man verloor zijn evenwicht en de jongens probeerden hem weer overeind te helpen onder het mompelen van hun verontschuldigingen.
Ze hadden de man helemaal niet zien aankomen en waren vreselijk geschrokken.

"Kunnen jullie niet een beetje uitkijken?" vroeg de man terwijl hij met hulp van de jongens overeind krabbelde. "Kan een mens nu ook al niet meer rustig in het bos een wandelingetje maken?"
Boos keek hij de jongens aan en toen verscheen er een blik van herkenning in zijn ogen en hij riep, blij verrast, "David, wat doe jij hier?"
Toen David en Bennie van de schrik waren bekomen, zagen zij dat het Davids vader was die slachtoffer was geworden van hun onbesuisd gedrag.

Ademloos, met een gespannen uitdrukking op haar gezicht luistert Marleen naar het verhaal van haar zoon.
"En toen David, wat gebeurde er verder?"

David vertelt hoe vader in snikken was uitgebarsten. Later toen hij wat tot rust was gekomen vertelde Herbert, hoeveel spijt hij heeft gehad, dat hij zo dom was geweest vrouw en kinderen te verlaten voor een nieuwe relatie, die hem uiteindelijk ook niet gelukkig heeft kunnen maken.
Na zes weken was hij bij die vrouw de deur uitgelopen omdat hij zijn gezin niet kon vergeten, maar hij schaamde zich zo,dat hij het niet aandurfde contact op te nemen met zijn vrouw en kinderen.

"Maar ik weet nu waar hij woont moeder", zei David. "Kijk dit is zijn adres en telefoonnummer en als U het goed vindt, ga ik morgen naar hem toe en breng hem een stukje van onze kerstkrans, zodat het ook voor vader een beetje feest zal zijn".
Ontroerd pakt Marleen het briefje van haar zoon aan, en een gedachte dringt zich aan haar op.
"Zou het dan toch nog mogelijk zijn dat hun gezin weer herenigt zou worden?"
Ach, waarom ook niet!!
Uit het verhaal van David blijkt, dat Herbert net zo eenzaam is als zijzelf.

Morgen zal het Kerstmis zijn, een feest van vrede op aarde.
Een feest van warmte, vergeving en liefde.
"Als dat zo is", denkt Marleen, "moet ik óók in staat zijn liefde en vergeving te schenken aan mijn domme echtgenoot en vader van onze kinderen".

En terwijl ze met een glimlach de telefoon pakt zegt ze, "ik heb nog een veel beter idee David. Wat zullen jullie er van zeggen als we vader uitnodigen om het kerstfeest met ons samen te vieren?"
David, Lieneke en Pim springen alledrie tegelijk op en omhelzen blij lachend hun moeder.

Het is David, die de gevoelens van hemzelf en die van zijn jongere broertje en zusje het best verwoordt, wanneer hij uitroept: "Oh, mam, nu zal het voor ons allemaal weer echt Kerstmis zijn!!"

©Mieke Batenburg