Het concert des levens.

Van het concert des levens,
krijgt niemand een program.
Dat werd mij meteen al duid’lijk,
toen ‘k op deze wereld kwam. 

Het was kouder dan ‘k gedacht had
Moeders schoot was heerlijk warm.
’k Werd gemeten met een meetlat.
Liefdevol in vaders sterke arm.

Een wereld ging er voor mij open
Aarz’lend deed ‘k mijn eerste pas.
’k Leerde praten, ‘k leerde lopen.
’k Deed in de pot mijn eerste plas.

Ik werd groter, moest ervaren
Dat soms een wens niet  werd vervuld.
’k leerde daardoor zelf te sparen
Voor die felbegeerde, mooie katapult.

In de rest van mijn mooie leven,
Kende ik verdriet maar ook geluk.
’k Heb geleerd mijzelf te geven.
’t Is de dag: die‘k nu nog pluk! 

Nu ik ouder ben, wil ik weten
Wat  er nog ligt in het verschiet?
Waarop zou ’k nog durven hopen?
Eerlijk gezegd; ik weet het niet!

’k Weet wél dat ’t concert des leven.
Met haar onduid’lijke program.
Mij dàtgene heeft gegeven.
Waarvoor ‘k op deze wereld kwam.

© Mieke Batenburg