Eenzaamheid

Waarom komen steeds die tranen?
Terwijl ik zoveel mensen ken?
Ik moet mijzelf dan weer vermanen.
Wéét dat ik niet eenzaam ben.

 Zóveel mensen, zóveel vrinden.
Ondanks dàt, voel ‘k mij alleen.
‘k Kan mijn ‘draai’ opnieuw niet vinden.
‘k Ga dààrom maar weer van hen héén.

 Ben ik eenmaal thuisgekomen.
Voel ik mijn verlatenheid!
‘k Mag van jou alléén nog dromen!
Want jij bent nu verleden tijd.

Maar, eenmaal zal de zon weer schijnen.
Kan ik weer blij zijn, vol goede moed.
Dan zullen ‘d wolken vanzelf weer verdwijnen.
Ja, ‘k weet het zeker!….. 
Eéns komt het goed!