Een nieuw begin

 

”Mevrouw”……klonk een klein stemmetje achter haar, ”heeft U misschien een Pokomon  agenda voor mij?”.

Verschrikt keek Annelies op en zag een klein meisje met lieve, blonde krulletjes verwachtingsvol naar haar kijken.

Was zij zomaar een beetje weggedommelt en dat midden op de dag, terwijl zij  geacht werd haar werk te doen!

Zij werkte nu al weer twee jaar op de boekenafdeling van een bekend warenhuis in de stad en de directeur was zeer tevreden over haar functioneren, zoals zij hier en daar van haar collega’s had mogen vernemen.

‘Maar’, besefte zij, ‘dan moest ze toch niet tijdens haar werk in slaap gaan vallen, want dat zou geen goede indruk maken’.

“Moet het persé een Pokomon agenda zijn?”, vroeg ze aan het meisje, “want die zijn allemaal uitverkocht!”.

“O, wat jammer nou, alle kinderen op school hebben zo’n agenda en ik kan hem nergens kopen.”

Het  huilen stond het kind nader dan het lachen en Annelies kreeg medelijden met haar.

Het meisje deed haar denken aan haar dochter, die zo’n zelfde pruillipje kon trekken,
wanneer haar iets niet aanstond.“Heb je het al geprobeerd bij de boekhandel aan de overkant?“, vroeg ze .

“Nee, nog niet, maar als U denkt dat zij daar wél  Pokomons hebben, dan ga ik er gelijk naar toe. Dank U wel hoor”.

Annelies keek haar glimlachend na, terwijl het meisje  zich nog eens omdraaide en haar uitbundig nazwaaide.

Wat zijn kinderen toch snel getroost, dacht ze.Volwassenen hebben het daar vaak moeilijker mee.

 

Ze moest terugdenken aan de reden waarom zij zo afwezig was geweest en bijna was ingedommelt.

Afgelopen nacht had ze niet in slaap kunnen komen omdat ze maar steeds moest

 terugdenken aan die ene nacht, nu alweer vier jaar geleden, die haar hele leven veranderd heeft.

 

Toén zag haar toekomst er heel anders uit dan nu, zij stond aan de top van haar carriëre en was een gevierde zangeres, veel gevraagd en door velen bemind.

Avond aan avond stond zij op het toneel en boekte vele successen.

Maar die ene nacht heeft alles veranderd en heeft haar carriëre als zangeres doen instorten.

Ze had een uitnodiging gekregen om bij  Baron Van Vonderen een recital te verzorgen in hun buitenhuis ter gelegenheid van de verjaardag van de Barones.

Er waren een aantal hooggeplaatste gasten uitgenodigd en Annelies voelde zich zeer vereert door hen uitverkoren te zijn, boven een viertal andere solisten, die toch ook niet de “eerste de beste” zijn.

Alles was goed gegaan!
Ze had een daverend applaus gekregen en nu was ze vermoeid maar tevreden op weg naar huis, want voor de dag van  morgen stond er ook weer van alles op het programma.

Haar dochter Corine, had als  huiswerk thuis, de opdracht gekregen de betekenis van een aantal moeilijke woorden te beschrijven.

Daar was het arme kind nu niet zo’n kei in, dus had Annelies  ’s morgens aan haar dochter moeten beloven haar te helpen.

“Het zijn ook zulke moeilijke woorden ma”, had ze gezegd.

 Want wat betekent nu het woord “ondersoort?"

 Annelies moest toegeven dat zij dat  ook niet zo direct zou weten, maar “samen komen we er wel uit!” had ze gezegd, dus moesten ze zich daar morgen maar eens samen in verdiepen.

Maar eerst  genieten van een goede nachtrust om weer fit en met vernieuwde veerkracht de uitdagingen van de nieuwe dag aan te kunnen.

 Nog een klein stukje, dan zat de lange rit over de Afsluitdijk er  weer op, dan nog een km of dertig naar Den Helder, dus met een kwartiertje, twintig minuten zou ze thuis kunnen zijn.

Het was rustig op de weg, terwijl ze zo mijmerend op haar gemakje naar huis reed. Een beetje  mistig misschien, maar ze had het weleens erger meegemaakt, dus maakte Annelies zich niet al te veel zorgen.Als de mist niet dichter werd dan zo, is er niets aan de hand, dacht ze.

 

En toen gebeurde het!!!.

Een zwerm meeuwen kwam over de Afsluitdam gevlogen.

Een grote klap!!!. Wat gebeurd er???.

Eén van de vogels was tegen de voorruit van Annelies  auto gevlogen!

De auto werd stuurloos en reed  tegen de vangrails aan, tuimelde over de kop en bleef daar dwars op de weg liggen.

 

Annelies raakte haar bewustzijn kwijt en wist niet wat er verder met haar gebeurde.

Toen ze weer bijkwam lag ze in het ziekenhuis. Haar man en Corine waren gewaarschuwd en stonden angstig  kijkend aan haar bed. Annelies was zó moe, zó vreselijk moe. Ze wilde eigenlijk alleen maar slapen en nog eens slapen.

 

Dàt is nu alweer vier jaar geleden en gelukkig heeft ze het gered, maar door een beschadiging van de stembanden ten gevolge van het inbrengen van de slang van het beademingsapparaat, zal zij nooit meer kunnen zingen.

 De schok die dat bij haar teweegbracht was zo erg dat zij lange tijd overspannen is geweest.

Haar wereld stortte in en alles verloor zijn betekenis. Stil en bedrukt leefde ze haar trieste leventje. Zelfs de liefde waarmee haar man en dochter haar omringden  konden haar niet troosten.   
Ze raakte aan de drank en de alcohol dreigde de overhand te krijgen.

Zo ging er een jaar voorbij en niets kon Annelies uit haar impasse bevrijden.

 

Tóen, op een dag werd Annelies  verrast met een grote bos rode rozen die Corine,  haar met een verlegen glimlach overhandigde.

Ze begreep niet waar ze deze liefdevolle gift van haar dochter aan te danken had, want zó’n aardige moeder was ze de laatste tijd  niet meer geweest.
Sterker nog, ze had haar man en dochter behoorlijk verwaarloosd en ze was zelfs vergeten om haar dochter deze morgen naar school te brengen, omdat zij onder invloed van een flink aantal borrels in slaap was gevallen. 

De buurvrouw was eens poolshoogte komen nemen en had de taak van de moeder overgenomen en zij had Corine naar school gebracht.

Het meisje was veel te laat aangekomen en de andere kinderen sarden haar en zeiden: ”Waarom ben je zo laat op school, was je moeder weer eens dronken”? Corine was in huilen uitgebarsten en de juffrouw had haar meegenomen naar haar kantoor, waar het meisje snikkend vertelde wat er thuis allemaal verkeerd was gegaan, na het ongeluk.

De juffrouw had Corine laten uithuilen en haar daarna een knuffel gegeven, terwijl ze zei; “Zullen wij samen eens met je moeder gaan praten, misschien helpt dat”.

Ze kochten dus een bos rode rozen en daar stonden ze nu, tegenover de moeder die niet wist wat haar overkwam.

Na het gesprek met de juffrouw begreep Annelies dat deze situatie zo niet langer door kon gaan en ze beloofde  beterschap.

Drie maanden later werd haar een baan aangeboden in het warenhuis waar ze had gesolliciteerd en daar was ze nu alweer twee jaar werkzaam is.

 

“Ja”, Annelies zucht opgelucht als ze aan deze nare tijd terugdenkt, “Gelukkig is alles toch nog ten goede gekeerd en zijn we nu weer een gelukkig gezinnetje, maar de ware overwinning heeft mijn lieve dochter behaald met haar allesoverheersende liefde en geduld, waardoor ik eindelijk ben gaan inzien dat het leven , behalve mijn zang carriëre  nog zoveel moois te bieden heeft!”

 

Annelies  werktijd zit er voor vandaag weer op!
Zij trekt haar jas aan  en is blij weer naar huis te kunnen gaan.

Buitengekomen ziet ze ineens het kleine blonde meisje van de Pokomon agenda.

“Ben je nog geslaagd?”  vraagt ze.
Het meisje knikt verrukt met haar hoofdje,

“Ja hoor, mevrouw en nog bedankt dat U mij verteld heeft waar ik mijn agenda kon kopen. Nu kan ik de kinderen op school mijn Pokomon agenda laten

zien”, en blij huppelt ze verder.

 

Annelies versnelt haar pas. Ze wil gauw naar huis, want haar gezin wacht op haar en het leven lacht haar weer toe.

“Dank je wel, lieve Corine”, fluistert ze in zichzelf.

“Ik kreeg rode rozen van jou , maar de zegepalm komt mijn kind toe, voor  de  overwinning  die jij behaalde, door mij weer met mijn beide benen op de grond zetten”.

 

©Mieke Batenburg 2001