De stilte

De klok tikt de seconden weg.
Niemand is er die iets zeg.
’t Alleen zijn doet mijn hart zo’n pijn.
Waaróm moet ik zo eenzaam zijn?

Het leven schonk mij veel geluk.
Maar toen jij heenging, ging dat stuk.
‘k Moet zonder jou nu verder gaan.
Soms blinkt er in mijn oog een traan.

Dan is ’t of niets meer waarde heeft.
En of er niemand om mij geef’.
Toch weet ik dat ik door moet gaan,
sombere gedachten moet weerstaan.

Ik kijk omhoog en weet je dààr.
Wij waren zo’n gelukkig paar!
’t Zijn nu nog slechts herinneringen.
Mooie momenten, die voorbij gingen.

De klok slaat straks het hele uur.
’t Is of zij mij een boodschap stuur’.
‘Kop op, ga door, het leven lacht.
Er is vàst iemand die op jou wacht’.

O, Heer, wilt U mij krachten geven,
om weer te genieten van het leven.
Om dóór te gaan met mijn bestaan!!
En blijmoedig verder te gaan?

Er is nog zoveel om mij heen.
Al lijkt het of ik ben, alleen.
‘k Moet het alleen misschien.
Opnieuw weer leren zien!