Dagje Uit.

Gelukkig daar was de trein die de oudere dame weer terug moest brengen naar haar woonplaats.
Ze was een dagje naar haar kinderen geweest en meestal werden er dan een aantal bezoeken tegelijk afgelegd, zoals haar oude moeder bezoeken en verjaardagen na lopen.

“Precies op tijd, dus ik heb niets te klagen” bedacht zij, “dan hoef ik niet zo lang te wachten want ik ben behoorlijk moe en het duurt nog wel een paar uur vóór ik weer thuis ben”.
Ze wist dat haar echtgenoot, vol ongeduld op haar thuiskomst wachtte en zijzelf verlangde er naar, om na zo’n vermoeiende dag, haar vermoeide benen heerlijk op een voetenbankje tot rust te laten komen.

’s Morgens was ze al vroeg van huis gegaan, nadat ze ervoor had gezorgd dat het haar lieve man aan niets zou ontbreken deze dag.
Alles stond klaar, de boterham voor tussen de middag, de warme maaltijd die alleen maar opgewarmd diende te worden in de magnetron, de thermoskan met warme koffie en de bijbehorende medicijnen keurig gedoseerd onder handbereik in het pillendoosje.

Al sinds enkele maanden was het afleggen van familiebezoeken iets dat zij meestal alléén moest afleggen, sinds haar echtgenoot op hoge leeftijd een bypassoperatie aan de benen heeft moeten ondergaan.
Hij was er door allerlei complicaties, en door toedoen van zijn hoge leeftijd niet veel op vooruit gegaan. Ja, men had kunnen voorkomen dat het rechterbeen afgezet moest worden, maar hij was er niet mobieler door geworden en het merendeel van de dag bracht hij zittend door.
Alles wat maar enigszins anders was dan de normale “dingen van alle dag” vermoeide hem zó zeer, dat ze hadden besloten dat de vrouw voortaan alléén de bezoeken zou afleggen.

Nou ja, dat deed de vrouw dan ook plichtsgetrouw, hoewel ze het idee dat ze haar echtgenoot zo alleen achter moest laten, niet direct prettig vond.
Tóch had deze dag haar óók veel vreugde bezorgd. Ze had haar pas geboren kleindochter, die naar haar was vernoemd, weer in haar armen mogen houden en zich verwonderd over het feit dat de kleine alwéér zoveel was gegroeid en ze was verrukt geweest van het kirren en lachen van die kleine meid.

Met de camcorder had ze nog enkele opnames gemaakt van het feest en het bezoek aan haar oude moeder en ze wist dat haar man vol spanning wachtte op haar verhalen en de video-opnamen.……Haastig zocht zij een plaatsje in de – NIET ROKEN – coupe.
Veronderstel dat de trein straks vól zou lopen, dan zou ze misschien zelfs wel moeten staan en dat was iets waar ze liever niet aan blootgesteld wilde worden.

De voorzienigheid had het echter goed met haar voor en ze vond een plaatsje in een lege coupé. Opgelucht kroop ze in het hoekje bij het raam en haalde haar meegebrachte boterhammetje te voorschijn, zocht naar het boek in haar tas en installeerde zich om de tijd tussen nu en haar thuiskomst op een aangename, rustige manier door te brengen.. Ze had honger gekregen, maar belde eerst nog even met haar mobieltje naar huis om haar echtgenoot op de hoogte te brengen van het feit dat hij haar binnen afzienbare tijd thuis kon verwachten.

Een zucht van opluchting en een “ik hou van je” was haar beloning.Het boek boeide haar en de tijd verstreek vrij snel. Ze werd opgeschrikt door een stem die luidkeels door de luidspreker verkondigde “Over enkele minuten naderen we station “Breda”.
Ineens was het met de rust in de coupé gedaan. Een vrouw van onbestendigde leeftijd kwam naast haar zitten en tegelijkertijd kwam er een jong echtpaar binnen met twee kleine kinderen in de leeftijd van ongeveer vier, vijf jaar.

De echtgenoot ging, wegens plaatsgebrek, op de bank achter hen zitten en er ontstond een conversatie tussen de jonge moeder en de twee jonge kinderen. De oudere vrouw liet gelaten het boek op haar schoot rusten en luisterde naar de conversatie die volgde.
“Vind je het leuk om met de trein te reizen?”, vroeg de jonge moeder aan het meisje.
“Ja”, zei het kind,”Dat ben ik niet gewend. Pappa en Mamma reizen altijd met de auto”.
“Weet je,” vroeg de jonge vrouw aan het jongetje, ”wat Julia en jij nu eigenlijk van elkaar zijn?”.
“Ja, wij zijn vriendjes van elkaar en Julia mag bij ons komen logeren” zei het jongetje, terwijl hij met een natte sabbelvinger naar het meisje wees.
“Maar behalve vriendjes zijn jullie ook nog wat anders van elkaar”, zei de jonge moeder.
“Wat dan”, ? vroeg het meisje.

Ongelovig haalde het meisje haar neus op en het jongetje, die al die tijd op de schoot van zijn moeder gezeten de conversatie had gevolgd, sloeg zijn armpjes stevig om de nek van zijn moeder en met een bezitters gebaar in een van genot verkrampte beweging, kuste hij zijn moeder alsof hij haar nooit meer los wilde laten. “Als we straks thuis komen gaan jullie gauw slapen”, zei de jonge moeder,” want morgen hebben we een druk programma want dan gaan we naar de speeltuin.
Je moet wél op een bedje op de grond slapen, maar ik heb een heel goed opblaasbed, dus dat is niet zo héél erg voor een nachtje”.Liefdevol legde het kleine jongetje zijn doorweekte, afgekloven vingertje op de mond van zijn nichtje en zei galant tegen zijn moeder, “mamma, Julia mag wel in mijn bed slapen dan ga ik wel op de bank”.

Ondertussen had de oudere vrouw stilletjes zitten genieten van de spontane reacties van de kinderen en zij had haar spannende boek terzijde gelegd in de wetenschap dat er zich, vlak voor haar ogen een scenario afspeelde dat véél spannender en spontaner was dan de inhoud van haar boek.

Oók de vrouw die naast haar zat had menig maal met een verstoken glimlach laten blijken dat zij genoot van de conversatie op de bank tegenover haar.De tijd was ongemerkt snel voorbijgegaan en voor de oudere vrouw het wist naderde zij haar plaats van bestemming.“Station Eindhoven”, liet de omroeper opgewekt weten en met een zucht van opluchting en een wél thuis aan de jonge mensen tegenover haar stapte de oudere vrouw uit de trein.
Nog even en dan zou ze thuis zijn.

Een half uurtje later deed ze met de huissleutelde voordeur stilletjes open en verraste haar echtgenoot die haar in eerste instantie niet had horen binnenkomen maar blij reageerde.“ Hallo lieverd, heb je een fijne dag gehad?”
En terwijl zij zorgzaam de keuken indook om een lekker bakkie koffie te zetten voor haar lieverd zei ze: “Ja, hoor schat, maar ik verheug me op de dag van morgen want Morgen is de eerste dag van de rest van ons leven en daar zullen wij Samen weer van genieten zolang het ons gegeven is”.

©2003 M.Batenburg