Eén van mijn vele hobby’s is bloemschikken. Omdat ik een echte liefhebber ben van de natuur en alles wat groeit en bloeit, is dit als vanzelf zo gekomen. Toen ik nog in zeeland woonde kweekte ik speciaal voor dat doel, snijbloemen, waarvan ik naar hartelust kon plukken. Een takje van de conifeer of ander bladmateriaal, was er altijd wel te vinden.
Met een paar bloemen en wat vulmateriaal kun je dan voor weinig geld iets leuks maken om de woonkamer een feestelijk tintje te geven of een al dan niet ziek familielid of vriendin te verrassen met een mooi bloemstukje. Zo’n bloemstukje krijgt van mij dan meestal een tweede leven zodat ik dubbel plezier heb van mijn creaties.
Het groen is meestal langer houdbaar en als de bloemen in de stukjes zijn uitgebloeid, vul ik de leegtes weer met wat verse bloemen.

Als dan echt alles lelijk is geworden, haal ik alle bloemen en het vulmateriaal eruit. Draai het oaseblok om en dan kan ik het blok nogmaals gebruiken. Als ik er op dat moment geen tijd voor hebt om iets te maken, neem ik de oase en doe ze in een plasticzak in de groentenla van de koelkast. Zolang de oase vochtig blijft, kan ik het dan nog gebruiken. Nu heb ik geen tuin meer, maar mijn hobby voer ik nog steeds met veel liefde en plezier uit.
Ik struin nu in de bossen of in de stadsplantsoenen naar vulmateriaal en op de markt koop ik de bloemen die ik nodig heb. Dat zijn er vaak maar enkelen en zo blijft alles betaalbaar. 

Nog steeds volg ik cursussen en ben een ijverige leerling.  Volgende week gaan we weer aan de slag om kerststukjes te maken. Dat is inmiddels een traditie geworden. Mijn kinderen zouden het raar vinden als zij eens géén kerststukje zouden krijgen van hun moeder. Ach ja, bloemen houden van mensen en ik hou van hen.

De foto’s spreken voor zich.