‘He, he!!’ zucht Anneke, ‘en nu even rustig zitten met een heerlijk bakkie koffie’. Het was precies acht uur. Met drie kinderen in de leeftijd van zes tot tien jaar, was het ‘s morgens altijd een drukte van je welste, eer ze allemaal gewassen, gekleed en gevoed waren en op tijd klaar om met de schoolbus naar school te gaan. Ze kon nog even een half uurtje bijkomen en dan werd het voor Anneke ook weer tijd om haar jas aan te trekken en naar haar werk te gaan. Ze had een druk leven . Haar man had op een gegeven moment ’s morgens tegen haar gezegd dat hij niet meer thuis zou komen en sindsdien zorgt ze alléén voor  haar kinderen. Breed hadden ze het niet. Zelf kon zij nooit eens iets leuks kopen, want daar was geen geld voor. Alles wat zij kon verdienen ging op aan de kinderen. Door Anneke’s creatieve inslag lukte het haar toch om de eindjes aan elkaar te knopen. Ze maakte zelf de kleding voor haar kroost en daardoor kon ze het genoegen smaken dat haar kinderen er altijd keurig netjes bijliepen en niet uit de toon vielen bij hun klassegenootjes.
Ze moesten van haar niet kunnen zeggen dat ze niet goed voor haar kinderen zorgde.

Als een van de kinderen jarig was, werden hun gasten thuis ontvangen.
Dan werden er spelletjes gespeeld en wedstrijdjes. De vriendjes vonden het prachtig!
Niet naar MaccDonalds of de film, maar gewoon thuis. Dat was goedkoper, al ging er in het organiseren van zo’n feestje wel een hoop tijd zitten.
Maar ja, de kinderen hadden het naar hun zin en dat was het belangrijkste vond Anneke. Zelf maakte zij de versnaperingen en de feestmutsjes voor de gasten van haar kroost.
Met koekhappen, clowntje prik en zaklopen waren de feestjes bij de vriendjes en vriendinnetjes erg in trek.
Voor de winnaar was er dan een klein prijsje. Een gommetje, een potlood of iets dergelijks. Eens had zij, om te trakteren op school oliebollen gebakken voor haar oudste die in september jarig was. De kinderen op school waren dol enthousiast geweest, want dàt was nog eens een originele traktatie!
Anneke zuchtte tevreden!
Ondanks alles had ze een gelukkig gezin, dacht ze,  waar veel liefde heerste voor elkander!

Dat was die agenten ook opgevallen die laatst bij haar aanbelde omdat haar zoon een kind uit het koude water had gered. Het was in december en bijna kerstmis. Er lag wel geen ijs, maar het water was winters koud en er stonden mensen aan de wal te kijken hoe dat kleine jochie van de buren in het water was gevallen. Niemand stak een hand uit om het kind te helpen maar Anneke’s zoon aarzelde geen moment en sprong zó het koude water in.
Zelf ook pas tien jaar oud!! Toen Anneke thuis kwam van haar werk, vertelde de buurvrouw wat er was gebeurd en zat die kleine held met een deken omgeslagen lekker warm te worden, bij het haardvuur.
Even later kwamen er drie agenten, die van de gebeurtenis proces verbaal op kwam maken. Zij  keken eens om zich heen in de sobere, maar nette huiskamer, maar zeiden niets.  Gelukkig had Freddie, haar zoontje geen verkoudheid opgelopen en vanmorgen was hij weer gewoon naar school gegaan.

Het klepperen van de brievenbus haalde Anneke uit haar rustige, doezelige stemming.
‘Gauw nog even de post oprapen en dan gauw weg’, dacht ze.
Het was veel reclame, een rekening en een mooie gekleurde envelop.

‘Wat zou daar nu inzetten?’ mompelde ze terwijl zij de envelop opende.
Er viel een biljet van € 500 uit
Verbaasd keek ze naar de brief in haar hand en las de inhoud:

‘Lieve mevrouw, U zult misschien verbaasd zijn om deze brief te ontvangen. Het is een anonieme brief en dat moet ook zo blijven. Ik ben een van diegenen die onlangs bij U thuis was, nadat Uw zoon zo dapper is geweest om een ander kind te redden. Meer hoeft u niet te weten en u hoeft ons ook niet te bedanken.
 Het heeft mij verbaast dat het U gelukt is, Uw kinderen in uw eentje zo’n goede opvoeding te geven en hen normen en waarden bij te brengen, die vaak in gezinnen waar wel beide ouders zorg dragen voor de opvoeding ontbreekt. Vele stonden aan de kant te kijken en staken geen hand uit, terwijl uw kleine manneke zomaar pardoes het koude water inspringt om een kind te redden. Ook in uw woning heerst gezelligheid en rust, terwijl U het toch niet gemakkelijk moet hebben met de opvoeding van drie kleine kinderen waar U alleen voorstaat!

Daarom hebben mijn vrouw en ik besloten u een deel van onze kerstgratificatie te geven. Ten eerste omdat wij gelukkig zijn SAMEN onze kinderen te mogen opvoeden en ten tweede omdat wij vinden dat uw zorgzaamheid voor uw kinderen en het uzelf steeds weer wegcijferen weleens beloond mag worden. U zou ons een groot plezier doen deze
€ 500 nu eens geheel en al aan uzelf te besteden.

Met vriendelijke groeten:
Een bewonderaar!!

Verdwaasd zit Anneke met de geopende brief enige tijd voor zich uit te staren. Dan breekt er een lach door op haar gezicht!

‘Zie je wel’, denkt ze. ‘Er bestaan toch nog wonderen. Nu kan ik eindelijk een nieuwe winterjas en een paar laarzen kopen!!’

Haar oude jas was al lang versleten en verschoten maar geld voor een nieuwe had ze niet en nu............Nu viel het zomaar in haar schoot!'
Morgen, nam zij zich voor, zal ze op haar vrije middag de stad ingaan! 
Ze voelde dankbaarheid voor haar weldoeners en zij zou hen zó graag willen bedanken, maar hoe?

Ineens wist ze het. Ze kende wel geen naam, al vermoedde ze wel wie de goede gever was, maar als ze nu eens een berichtje in de Libelle zou plaatsen om haar anonieme gevers te bedanken?
Daar kon toch geen bezwaar tegen zijn?’

©Mieke Batenburg